پيمان بغداد

پيمان بغداد كه مبناي پيمان سنتو محسوب مي‌شود در دوران جنگ سرد و با هدف مبارزه با شوروي و نفوذ ماركسيسم منعقد شد. متن پيمان در جريان سفر نوري سعيد نخست وزير عراق به لندن در شهريور 1333 نوشته شد. در همان سال ميان عراق و تركيه نيز توافقاتي براي همكاري به عمل آمد. در بهمن 1333 عدنان مندرس، نخست‌وزير تركيه به پاكستان سفر كرد و رئوس توافق همكاري ميان 2 كشور را به تصويب مقامات پاكستان رساند و در 31 شهريور 1334 پاكستان نيز رسماً به پيمان پيوست.
در 19 مهر 1334 حسين علاء‌، نخست‌وزير به دستور محمدرضا پهلوي لايحه‌ الحاق ايران به پيمان بغداد را به صورت ماده‌ واحده به مجلس سنا ارائه و كميسيون مجلس سنا نيز به ‌رغم اعتراضات دولت شوروي نسبت به الحاق ايران، در 23 مهر ماده‌ واحده را تصويب كرد. الحاق ايران به پيمان بغداد در 26 مهر 1334 در مجلس سنا و در 30 مهر در مجلس شوراي ملي به اتفاق آرا به تصويب رسيد و به اين ترتيب ايران عضويت در پيمان بغداد را رسما پذيرفت.
پيمان بغداد مشتمل بر يك مقدمه، دو نامه تفسيري و 8 ماده بود و به 3 زبان عربي، تركي استانبولي و انگليسي نوشته شده و شامل مواد زير بود:
1- ‌ همكاري كشورهاي عضو در امور دفاعي و امنيتي
2-‌ پيش‌بيني تشكيل هيات‌هاي اجرايي مفاد پيمان
3-‌ تعهد در عدم مداخله در امور داخلي يكديگر
4-‌ تعهد درخصوص سازگاري مواد پيمان با ميثاق‌ها و قراردادهاي بين‌المللي
5-‌ اجازه امكان پيوستن كشورهاي ديگر به پيمان
6- پيش‌بيني تشكيل شوراي دائمي پيمان با حضور وزراي كشورهاي عضو
7- پيش‌بيني مدت 5 سال براي پيمان با امكان تمديد آن
8- نحوه‌ امضاي پيمان

جام جم آنلاین

Design: Tohid Niknami www.niknami.ir